هیهات که فردا چه شناسم من غافل

رنگیست که من صبح ازل باخته بودم

پرواز غبارم پر طاووس ندارد

همدوش خیالت نفسی تاخته بودم

دیروز هم آثار تو نشناخته بودم

پیشانی ام آخر ز عرق پاک نگردید

کز تاب رخت آینه نگداخته بودم