کز تاب رخت آینه نگداخته بودم

هیهات که فردا چه شناسم من غافل

دیروز هم آثار تو نشناخته بودم

پیشانی ام آخر ز عرق پاک نگردید

جز باد نپیمودم ازین دشت توهم

چون صبح طلسم نفسی ساخته بودم

درآتشم از ننگ فضولی چه توان کرد