نهان از تو می باختم با تو عشقی

هماغوش صد جلوه خوابیده بودم

چرا آب گوهر نباشد غبارم

به راه تو یک اشک غلتیده بودم

تو فهمیده بودی نفهمیده بودم

کس آیینه دارت نشد ورنه من هم

به حیرت امیدی تراشیده بودم