کس آیینه دارت نشد ورنه من هم

به راه تو یک اشک غلتیده بودم

نهان از تو می باختم با تو عشقی

تو فهمیده بودی نفهمیده بودم

به حیرت امیدی تراشیده بودم

به رنگی ست چون سایه ام جوش غفلت

که می رفتم از خویش و خوابیده بودم