تو فهمیده بودی نفهمیده بودم

چرا آب گوهر نباشد غبارم

به راه تو یک اشک غلتیده بودم

نهان از تو می باختم با تو عشقی

کس آیینه دارت نشد ورنه من هم

به حیرت امیدی تراشیده بودم

به رنگی ست چون سایه ام جوش غفلت