شکر بود اگر خاک لیسیده بودم

به رنگی ست چون سایه ام جوش غفلت

که می رفتم از خویش و خوابیده بودم

طریق وفا تلخکامی ندارد

بنازم به اقبال درد محبت

که تا چرخ یک ناله بالیده بودم

ز وهم ای جنون عقده ام وا نکردی