مژه گر باز کنم خواب فراموش خودم

گریه توفانکده عالم آبی دگر است

بی رخت درخور هر اشک قدح نوش خودم

چشم پوشیده به خود همچو حبابم نظری ست

خجلت غیرت ازین بیش چه خواهد بودن

عالم افسانه و من پنبه کش گوش خودم

ای بسا سعی عروجی که دلیل پستی است