چه خیالست کشم حسرت دیگر چو حباب

همچو صهبا به زمین ریخته ی جوش خودم

درخور حفظ ادب خلوت وصلست اینجا

من جنون حوصله از وسعت آغوش خودم

من که از بار نفس آبله دوش خودم

بیدل از فکر غم و عیش گذشتن دارد

امشبی دارم و فرصت شمر دوش خودم