هستی موهوم نیست غیر طلسم فریب

ذوق شکستن چو رنگ ریخت برون خودم

عشرتم ازباغ دهرطرف به رنگی نبست

همچو گل از بی کسی دست به خون خودم

تا نفس آیینه است محو فسون خودم

کیست برد از کفم دامن افتادگی

سایه ام و عاشق بخت نگون خودم