آماج جهان ستمم کرد ندامت

خاکم به دهن به، که بگویم چه شنیدم

عالم همه در چشم من از یاس سیه شد

جز کسوت پایم به بر دهر ندیدم

چندانکه ز دل آه کشم تار کشیدم

دیوانه ام امروز به پیش که بنالم

ای کاش عدم بشنود آواز بعیدم