عروس خاوری از شرم رای انور او

ز برق تیغ وی آتش به دودمان گیرد

به اوج ماه رسد موج خون چو تیغ کشد

به تیر چرخ برد حمله چون کمان گیرد

به جای خود بود ار راه قیروان گیرد

ایا عظیم وقاری که هر که بنده توست

ز رفع قدر کمربند توامان گیرد