به جای خود بود ار راه قیروان گیرد

به اوج ماه رسد موج خون چو تیغ کشد

به تیر چرخ برد حمله چون کمان گیرد

عروس خاوری از شرم رای انور او

ایا عظیم وقاری که هر که بنده توست

ز رفع قدر کمربند توامان گیرد

رسد ز چرخ عطارد هزار تهنیتت