می توان تعمیر دل کرد از شکست پیکرم

تازه است از من بهار سنبلستان خیال

جوهر آیینه زانو بود موی سرم

موج بر هم خورده دارد عرض سامان حباب

وحشت آفاق در گرد سحر خوابیده است

می کند خلقی جنون تا من گریبان می درم

با خیال جلوه خورشید افتاده ست کار