خاک را تر کرد خشکیهای آب گوهرم

هیچکس آیینه دار ناتوانیها مباد

انفعال شخص پیدایی ست جسم لاغرم

هستی من بر عدم می چربد از بی حاصلی

کس ندارد زین چمن سامان یک شبنم تمیز

چون بهار از رنگ هر گل صد گریبان می درم

خاک من صد درد دل توفان غبار تنگی است