کس ندارد زین چمن سامان یک شبنم تمیز

انفعال شخص پیدایی ست جسم لاغرم

هستی من بر عدم می چربد از بی حاصلی

خاک را تر کرد خشکیهای آب گوهرم

چون بهار از رنگ هر گل صد گریبان می درم

خاک من صد درد دل توفان غبار تنگی است

حسرت بیمار عشقم ناله دارد بسترم