تهمت اوهام چندین دام پیدا می کند

چشم اگر پوشم لباس عافیت دارد پرم

دل به عزلت خاک شد از درد آزادی مپرس

کاش از ننگ فسردن آب گردد گوهرم

طایر رنگم کجا پرواز و کو بال و پرم

نیستم آگه مقیم خلوت اندیشه کیست

اینقدر دانم که فریادی ست بیرون درم