طایر رنگم کجا پرواز و کو بال و پرم

دل به عزلت خاک شد از درد آزادی مپرس

کاش از ننگ فسردن آب گردد گوهرم

تهمت اوهام چندین دام پیدا می کند

نیستم آگه مقیم خلوت اندیشه کیست

اینقدر دانم که فریادی ست بیرون درم

سیر گلشن چیست تا دامان دل گیرد هوس