به دل هر دانه ای از ریشه خود دامها دارد

نمی افتد به زور آب چون آیینه دیوارم

کسی جز منتهی مضمون عنوانم نمی فهمد

به سر دارد ز منزل مهر همچون جاده طومارم

مبادا سر برون آرد ز جیب سبحه زنارم

بنای نقش پایم در زمین خاکساریها

که از افتادگی با سایه همدوش است دیوارم