بنای نقش پایم در زمین خاکساریها

به سر دارد ز منزل مهر همچون جاده طومارم

به دل هر دانه ای از ریشه خود دامها دارد

مبادا سر برون آرد ز جیب سبحه زنارم

که از افتادگی با سایه همدوش است دیوارم

ز حال رفتگان شد غفلتم آیینه بینش

به چشم نقش همچون جاده خوابیده بیدارم