که از افتادگی با سایه همدوش است دیوارم

به دل هر دانه ای از ریشه خود دامها دارد

مبادا سر برون آرد ز جیب سبحه زنارم

بنای نقش پایم در زمین خاکساریها

ز حال رفتگان شد غفلتم آیینه بینش

به چشم نقش همچون جاده خوابیده بیدارم

ز شرم عیب خود چشم از هنر برداشتم بپدل