از تنک مایگی طاقت اظهار مپرس

چه خیالست به این ضعف صدا بردارم

چند چون شمع عرق ریز نمو باید پست

کاش این برق حیا آب کند یکبارم

اشکم اما نفتاده ست به مژگان کارم

بیدل از حادثه کارم به تپیدن نکشد

موج رنگم نرسانید شکست آزارم