کاش این برق حیا آب کند یکبارم

موی چینی به توانایی من می خندد

چه خیالست به این ضعف صدا بردارم

چند چون شمع عرق ریز نمو باید پست

از تنک مایگی طاقت اظهار مپرس

اشکم اما نفتاده ست به مژگان کارم

بیدل از حادثه کارم به تپیدن نکشد