چند چون شمع عرق ریز نمو باید پست

بر رگ شمع تنیده است نفس زنارم

موی چینی به توانایی من می خندد

چه خیالست به این ضعف صدا بردارم

کاش این برق حیا آب کند یکبارم

از تنک مایگی طاقت اظهار مپرس

اشکم اما نفتاده ست به مژگان کارم