بر رگ شمع تنیده است نفس زنارم

عدم آماده تر ازکاغذ آتش زده ام

شرری چند به خاکستر خود می بارم

سوختن چون پر پروانه ام انجام وفاست

موی چینی به توانایی من می خندد

چه خیالست به این ضعف صدا بردارم

چند چون شمع عرق ریز نمو باید پست