موی چینی به توانایی من می خندد

شرری چند به خاکستر خود می بارم

سوختن چون پر پروانه ام انجام وفاست

بر رگ شمع تنیده است نفس زنارم

چه خیالست به این ضعف صدا بردارم

چند چون شمع عرق ریز نمو باید پست

کاش این برق حیا آب کند یکبارم