سماجت طلبی هست وقف طینت من

به مهر آینه باید رساند طومارم

به این متاع غبار کدام قافله ام

که بیخودی به پر رنگ می کشد بارم

که گر غبار شوم دامن تو نگذارم

گرفتم آینه ام زنگ خورد، رفت به خاک

تو از کرم نکنی نا امید دیدارم