تو از کرم نکنی نا امید دیدارم

سماجت طلبی هست وقف طینت من

که گر غبار شوم دامن تو نگذارم

گرفتم آینه ام زنگ خورد، رفت به خاک

به درد عاجزی من که می رسد بیدل

که برنخاست ز بستر صدای بیمارم