که گر غبار شوم دامن تو نگذارم

به این متاع غبار کدام قافله ام

که بیخودی به پر رنگ می کشد بارم

سماجت طلبی هست وقف طینت من

گرفتم آینه ام زنگ خورد، رفت به خاک

تو از کرم نکنی نا امید دیدارم

به درد عاجزی من که می رسد بیدل