به درد عاجزی من که می رسد بیدل

که گر غبار شوم دامن تو نگذارم

گرفتم آینه ام زنگ خورد، رفت به خاک

تو از کرم نکنی نا امید دیدارم

که برنخاست ز بستر صدای بیمارم