ای نشئه تسکین طلبان گردش جامی

کو طاق درستی که بر آن شیشه گذارم

رحمست به حال من گم کرده حقیقت

آیینه خورشیدم و با سایه دچارم

کز خویش نمی کرد چو خمیازه خمارم

نقد نفس ذره ز خورشید نگاهی است

هر چندکه هیچم تو فرامش مشمارم