هر چندکه هیچم تو فرامش مشمارم

ای نشئه تسکین طلبان گردش جامی

کز خویش نمی کرد چو خمیازه خمارم

نقد نفس ذره ز خورشید نگاهی است

گردی که به توفان رود از طرز خرامت

امید که یادت دهد از نبض قرارم

صبحی که درد سینه به گلزار خیالت