صبحی که درد سینه به گلزار خیالت

هر چندکه هیچم تو فرامش مشمارم

گردی که به توفان رود از طرز خرامت

امید که یادت دهد از نبض قرارم

یارب که دهد عرض گریبان غبارم

در انجمن یاس چه گویم به چه شغلم

در کارگه عجز ندانم به چه کارم