یارب که دهد عرض گریبان غبارم

گردی که به توفان رود از طرز خرامت

امید که یادت دهد از نبض قرارم

صبحی که درد سینه به گلزار خیالت

در انجمن یاس چه گویم به چه شغلم

در کارگه عجز ندانم به چه کارم

بارم سر خویشست به دوش که ببندم