در کارگه عجز ندانم به چه کارم

صبحی که درد سینه به گلزار خیالت

یارب که دهد عرض گریبان غبارم

در انجمن یاس چه گویم به چه شغلم

بارم سر خویشست به دوش که ببندم

خارم دل ریش است ز پای که برآرم

شب چاک زدم جیب و به دردی نرسیدم