گردی که به توفان رود از طرز خرامت

کز خویش نمی کرد چو خمیازه خمارم

نقد نفس ذره ز خورشید نگاهی است

هر چندکه هیچم تو فرامش مشمارم

امید که یادت دهد از نبض قرارم

صبحی که درد سینه به گلزار خیالت

یارب که دهد عرض گریبان غبارم