کز خویش نمی کرد چو خمیازه خمارم

رحمست به حال من گم کرده حقیقت

آیینه خورشیدم و با سایه دچارم

ای نشئه تسکین طلبان گردش جامی

نقد نفس ذره ز خورشید نگاهی است

هر چندکه هیچم تو فرامش مشمارم

گردی که به توفان رود از طرز خرامت