کف خاکم غبار از هر چه گویی بیشتر دارم

سویدای دل است این یا سواد عالم امکان

که تا وا می کنم چشمی غباری در نظر دارم

مجو صاف طرب از طینت کلفت سرشت من

نمی گردد فلک هم چاره فرمای شکست من

به رنگ موی چینی طرفه شام بی سحر دارم

دماغ غیرت من طرفی از سامان نمی بندد