مجو صاف طرب از طینت کلفت سرشت من

اگر آیینه ام سازد همان حیرت به بر دارم

سویدای دل است این یا سواد عالم امکان

که تا وا می کنم چشمی غباری در نظر دارم

کف خاکم غبار از هر چه گویی بیشتر دارم

نمی گردد فلک هم چاره فرمای شکست من

به رنگ موی چینی طرفه شام بی سحر دارم