اگر آیینه ام سازد همان حیرت به بر دارم

ندارد رنگ پروازم شکست از ناتوانی ها

چو ابرو در خم چین اشارت بال و پر دارم

به لوح وحدتم نقش دویی صورت نمی بندد

سویدای دل است این یا سواد عالم امکان

که تا وا می کنم چشمی غباری در نظر دارم

مجو صاف طرب از طینت کلفت سرشت من