که تا وا می کنم چشمی غباری در نظر دارم

به لوح وحدتم نقش دویی صورت نمی بندد

اگر آیینه ام سازد همان حیرت به بر دارم

سویدای دل است این یا سواد عالم امکان

مجو صاف طرب از طینت کلفت سرشت من

کف خاکم غبار از هر چه گویی بیشتر دارم

نمی گردد فلک هم چاره فرمای شکست من