که با صد شوخیی اظهاریک چشمک شرر دارم

دماغ عبرت من طرفی از سامان نمی بندد

ز اسباب تامل آنچه من دارم حذر دارم

شبستان عدم یارب نخندد بر شرار من

تو خواهی انجمن پرداز و خواهی خلوت آرا شو

که من چون شمع رنگ رفته خود درنظردارم

چه امکانست خوابم راه پرواز تپش بندد