ادب پیمای دشت عجز مژگان بر نمی دارد

اگر آیینه ام سازی همان حیرت به بر دارم

سراغ من خوشست از دست بر هم سوده پرسیدن

رم وحشی غزال فرصتم گردی دگر دارم

تو سیر آسمان کن من به پیش پا نظر دارم

بهار بی نشانم دستگاه دردسر کمتر

چوگل دوشی ندارم تا شکست رنگ بردارم