که خود را هم تو می پندارم و با خود سخن دارم

وداع آماده شو گر ذوق استقبال من داری

که من چون برق ، از خود رفتنی در آمدن دارم

نمی دانم چه نیرنگ است افسون محبت را

به خاموشی ز ساز عجز تصویرم مشو غافل

شکست دل فغانها دارد از رنگی که من دارم

که دارد فکر بی سامانی وضع حباب من