تو بر آیینه مرهم نه که من داغی کهن دارم

درین صحرا ز بس فرشست اجزای شهید من

غباری هم گر از خود چشم پوشد من کفن دارم

گر آگاهم و گر غافل ، نگردد حیرتم زایل

به هر افسردگی بیدل مباش از ناله ام غافل

که من برقی به جان عالمی آتش فکن دارم