تخیل مشربم می در خم و گل در چمن دارم

کدام آهو به بوی نافه خوابانده ست داغم را

که تا یاد سویدا می کنم سیر ختن دارم

نفس تا هست سامان امیدم کم نمی گردد

ز درس ما و من بحث جنونی غالب است اینجا

که هر جا لفظ پیداییست بر معنی سخن دارم

قفس پرورده رنگم به این ساز است آهنگم