که گر دامن فشانم ناز چشم آهوان دارم

ز رمز محفل بی مغز امکانم چه می پرسی

کف خاکستری در جیب این آتش نشان دارم

به این افسردگیها شوخیی دارد غبار من

به رنگ گردباد از خاکساری می کشم جامی

که تا بر خویش می پیچم دماغ آسمان دارم

مباشید از قماش دامن برچیده ام غافل