به این افسردگیها شوخیی دارد غبار من

سپند حسرتم تا سرمه می گردم نشان دارم

ز رمز محفل بی مغز امکانم چه می پرسی

کف خاکستری در جیب این آتش نشان دارم

که گر دامن فشانم ناز چشم آهوان دارم

به رنگ گردباد از خاکساری می کشم جامی

که تا بر خویش می پیچم دماغ آسمان دارم