به رنگ گردباد از خاکساری می کشم جامی

کف خاکستری در جیب این آتش نشان دارم

به این افسردگیها شوخیی دارد غبار من

که گر دامن فشانم ناز چشم آهوان دارم

که تا بر خویش می پیچم دماغ آسمان دارم

مباشید از قماش دامن برچیده ام غافل

که من صد صبح ازین عالم برون چیدن دکان دارم