خجالت صد قیامت صعبتر از مرگ می باشد

نمی دانم چه آسایش من آتش به جان دارم

به این سامان اگر باشد عرق پیمایی خجلت

ز خاکم تا غباری پر زند آب روان دارم

جدا از آستانت مردنم این بس که جان دارم

به دوش هر نفس بار امیدی بسته ام بیدل

ز خود رفتن ندارد هیچ و من صد کاروان دارم