تو تیغی داری و من مشت خونی در میان دارم

چه خواهم جز دل صد پاره برگ ماحضر کردن

غم او میهمان و من همین یک بیره پان دارم

سرو کار شفق با آفتاب آخر چه انجامد

بلندیهای قصر نیستی را نیست پایانی

که من چندانکه برمی آیم از خود نردبان دارم

نگردی ای فسردن از کمین شعله ام غافل